Nježnost divljeg bilja

Premda je duhovnost odavno cinično prognana iz suvremene poezije, lirski subjekt kantautora i pjesnika Ivana Škrabea svejedno poput kakvog odvažnog kvartovskog Gilgameša ili Jacquesa Cousteaua u potrazi za onom Whitmanovom travkom – „koja život znači“ – bez zadrške uranja u podmorje stvarnosti i jezika, ne bi li u konačnici oboružan bocama čiste prane – udisaj/izdisaj – na površinu stiha iznio stanovito “potonulo blago” od kojeg čitatelju povremeno zastaje dah. -Damir Šodan